Nieuw: het verhaal van Denise

Ik leerde Mike via internet kennen, nadat ik lid was geworden van een gratis jongerenforum. Het was er altijd ontzettend gezellig en had het idee dat ik daar echte vrienden had gemaakt, waaronder Mike. Toen er een meeting in Utrecht werd georganiseerd en al mijn vrienden die ik inmiddels gemaakt had eens in het echt kon gaan zien liet ik deze kans dan ook niet schieten. Ik ging er naar toe en had een fantastische dag met meiden die nu ook echt in het echte leven vriendinnen van me waren. En Mike, wat was hij leuk en lief! Echt een schatje, een soort van teddybeer.

Ja, ik was verliefd en al heel erg snel bleek dat dat wederzijds was. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste kus kwam en we verkering kregen. Ik was dolgelukkig en vond het heerlijk met hem. Veel fijner als thuis, bij Mike kreeg ik alle aandacht en werd ik vertroeteld. Vandaar dat al mijn tijd in hem ging zitten. Omdat ze ver uit elkaar woonden zagen we elkaar doordeweeks niet maar de weekenden was ik altijd bij hem. Ja, altijd. Nooit wilde hij de moeite nemen om naar mij toe te komen. De eerste signalen van mijn foute relatie deden zich na ongeveer een maand voor, achteraf gezien. Maar dat geloofde ik toen nog niet, ik was nog zo in de wolken.

Al snel veranderde dat in de wolken zijn, maar ik maakte mezelf wijs dat ik nog altijd ontzettend gelukkig met hem was. Als ik de weekenden bij hem was moest ik mezelf steeds vaker alleen zien te vermaken. Hij was te druk met zijn spelcomputer en als ik vroeg of we niet eens wat leuks konden gaan doen kreeg ik een enorme snauw. Het was niet meer zoals in het begin, bij lange na niet meer.
De eerste klap kwam toen hij een spelletje verloor op zijn spelcomputer. Hij verloor op het allerlaatste moment en trok zo'n grappig gezicht dat ik er een beetje om moest lachen. Dat heb ik geweten. Nadat hij me van alles en nog wat uitmaakte kreeg ik een enorme klap in mijn gezicht en werd met grof geweld van zijn bed geduwd. Daarna had hij spijt en hij zou het echt nooit meer doen. Maar niets bleek minder waar te zijn. Dit was helaas maar één van de vele keren dat hij geweld tegen mij gebruikte. En wanneer? Als ik liet zien dat ik een eigen wil had. Als ik mijn eigen mening vertelde, die niet altijd strookte met die van hem.

Spijt was er in het begin nog wel bij van zijn kant, maar dat verdween ook snel. Hij geloofde echt dat het zijn goed recht was mij zo te behandelen. Na een paar keer grondig te horen hebben gekregen wat voor een minderwaardig persoon ik nu eigenlijk was, gepaard met veel geweld verdween mijn eigen wil. Ik leefde voor hem, zette alles compleet opzij. Ik deed alles voor hem, ik offerde mijn hele leven voor hem op. Alles wat ik deed stond in het teken van Mike en hem gelukkig proberen te maken. Hij die me wijsmaakte dat ik zijn klappen verdiende en ik die alleen maar dacht dat hij geweldig was omdat hij me keer op keer weer nieuwe kansen gaf. Een vies psychologisch spelletje speelde hij met mij. Allemaal dingen die ik achteraf pas ben in gaan zien.

Ik weet ook niet hoe ik toen ooit de moed heb gevonden uit deze relatie te stappen, want ja ik ben uiteindelijk degene geweest die er een einde aan heeft gemaakt. Ik denk dat diep van binnen en iedereen om me heen gewoon aan gaf dat dit niet goed was. Ik was niets meer dan zijn bezit, een robot die hij aan en uit kon zetten en precies deed wat er van hem verwacht werd. En als de robot niet goed werkte? Dan ramde je er een keertje flink tegenaan net zolang totdat hij het weer deed.
Dit verdiende ik niet en dat doet helemaal niemand. Er is geen enkele, maar dan ook geen enkele reden waarom je vriendje je hoort te slaan. Liefde hoort geen pijn te doen. Zodra het dat wel doet moet je je serieus afvragen waar je mee bezig bent. Wees alsjeblieft ten alle tijden eerlijk tegen jezelf en houd jezelf geen schijn en leugens voor. Je valt dieper dan dat ooit voor mogelijk kunt houden. Ik ben nu tweetal jaar verder sinds ik uit deze relatie kwam en moet nog altijd met de emotionele littekens rondlopen. Die zullen ook niet snel verdwijnen, ik kan er alleen maar mee leren omgaan. Vecht voor jezelf, komt voor jezelf op.
Dat ben je namelijk verplicht aan jezelf, omdat je dat gewoon waard bent. 

Liefs,
Denise

Als je zoiets meemaakt, is het belangrijk er met iemand over te praten. Met een vriend(in) of je vader of moeder. Of met iemand van school zoals een docent, je schoolmaatschappelijk werker of vertrouwenspersoon. Je kunt ook naar je huisarts. 

Als je in Rotterdam woont kun je bellen met de LoverALERT-lijn van de GGD (010 - 44 38 444). Ook als je gewoon meer wilt weten. Woon je buiten Rotterdam? Je kunt dan hier een adviespunt bij jou in de buurt vinden.